Medische reis

Een reis door medisch wonderland

In Mijn Leven by Falco Renierkens1 Comment

Al meer dan een jaar geleden begon het probleem waar ik de afgelopen tijd mee geworsteld heb. Destijds ben ik op wandelvakantie gegaan en thuis merkte ik iets later een knobbeltje op onder de “wijsteen” van mijn linkervoet.

Een hele tijd heb ik me er niks bij gedacht. Het leek me vrij normaal als je net een week lang meer dan 20 km per dag gewandeld hebt. Gaat vanzelf wel weg, dacht ik.

Toen ik er meer en meer last van begon te krijgen leek het me op zich wel een goed idee om eens de huisarts te vragen om advies. Schijnbaar had ik gerust eerder langs kunnen gaan. Volgens vrienden en familieleden is het namelijk niet normaal als een teen opeens twee keer zo dik is, een knobbel aan de onderkant heeft en ook nog eens blauw of zwart is.

Meneer de huisarts wist mij helaas niet te vertellen wat er aan mijn voet mankeerde. De beste gok die hij kon maken was dat ik een ontsteking had. Ik kreeg een doosje ontstekingsremmers mee en mocht weer naar huis gaan.

Twee weken heb ik moeten afzien met de rotzooi die ze ‘medicijnen’ noemen. Nooit eerder had ik me kunnen voorstellen dat zo een ‘klein’ pilletje zo veel ellende kan veroorzaken. Misselijkheid, , verminderde eetlust, vermoeidheid en darmen die het eten in beton veranderen.

Tussendoor moest ik overigens even naar het ziekenhuis om wat bloed te laten prikken. Mogelijk konden ze aan de hand van mijn bloed achterhalen wat er met mij aan de hand was.

Eindelijk ging ik weer op controle bij de huisarts. Helaas was er weinig verbetering te zien. Het enige verschil was dat mijn huid door de zwelling te strak was gaan zitten en bij mijn nagel was gaan openscheuren. Nee dankjewel, daar denk ik liever niet aan terug.

O ja, de uitslag van mijn bloed kreeg ik ook gelijk. Mijn bloed beweert dat ik kerngezond ben. Een fijne uitslag; maar niet als je weet dat er iets met je aan de hand is.

De vriendelijke huisarts wilde toch nog even wat langer afwachten en gaf mij nog eenzelfde doosje medicijnen. Gelukkig wist ik nu ongeveer wat ik de komende twee weken kon verwachten.

Uiteindelijk vond men het vreemd dat na een maand lang ontstekingsremmers te hebben gebruikt mijn teen er nog steeds niet veel gezonder uit zag. De volgende stap: een röntgenfoto laten maken in het ziekenhuis en vervolgens langs bij de reumatoloog.

Toen ik op controle ging bij de reumatoloog wist hij ook niet wat er met me aan de hand kon zijn. De röntgenfoto was te onduidelijk om uit te sluiten wat de oorzaak van mijn zwelling kon zijn.

Beter kon ik even bij de afdeling Orthopedie langs gaan. Uiteraard had men eerst nog wat meer bloed nodig van mij.

Gelukkig kon ik de dag erna al meteen terecht bij de afdeling Orthopedie. De röntgenfoto was inderdaad niet duidelijk genoeg. Een operatie zou noodzakelijk zijn maar men wilt eerst beter weten wat er in die teen zit waardoor deze zo opgezwollen is. De oplossing die men verzonnen heeft: een MRI-scan laten maken.

Dat was me toch een feestje! Stil liggen in een buis terwijl er een hels kabaal van alle kanten komt. Net als ik denk dat ik klaar ben krijg ik te horen dat ik er nog eens in moet, maar dan met contrastvloeistof. Tijdens de scan heb ik dit duivelse spul vervloekt met woorden die ik hier beter niet kan herhalen. Wat een rotzooi is het, maar wat moet dat moet nu eenmaal.

Tijdens de volgende afspraak bij de afdeling Orthopedie werd mij eindelijk verteld wat er met mij aan de hand was. In mijn teen zat iets dat ze een ‘Reusceltumor’ noemen. Uiteraard schrok ik even; het klinkt nou niet echt als iets dat je even met wat kippensoep en thee uit je lijf krijgt. Gelukkig wist de mevrouw mij te garanderen dat het een goedaardige tumor is. Wel zal deze operatief moeten worden verwijderd om erger kwaad te voorkomen.

Op zaterdag 23 augustus 2014 ben ik hiervoor onder het mes gegaan. Twee weken revalidatie zouden hierna volgen om weer helemaal de oude te worden.

Over de operatie, revalidatie en de afspraak na de operatie schrijf ik een andere keer verder in een apart bericht.

Gelukkig is alles nu achter de rug. Nu ik zo goed als geen hinder meer ondervind bij het lopen kan ik weer met volle kracht vooruit!

Comments

  1. Pingback: Snijden maar en dan revalideren - Puur Positief

Laat hieronder een reactie achter :)