Snijden maar en dan revalideren

Snijden maar en dan revalideren

Dit artikel is een vervolg op het eerder geschreven artikel Een reis door medisch wonderland.

Eigenlijk had ik deze tekst al eerder moeten schrijven.
De woorden kwamen echter maar niet in mijn hoofd en ik wilde dit wel op een goede wijze neerschrijven.

Voor de operatie

De dag voor de geplande operatie gingen er verschillende gedachten en gevoelens door me heen. Uiteindelijk heb ik maar besloten om het geheel maar positief tegemoet te gaan.

Op zaterdag 23 augustus was de dag van de operatie aangebroken.
De operatie ben ik me goede moed tegemoet gegaan en ik moet zeggen dat deze ervaring en de revalidatie erna mij zijn meegevallen.

Op de ochtend van de operatie had ik een zware taak te volbrengen: niet eten en zo min mogelijk drinken in de ochtend voor de operatie.
Twee van mijn grootste liefdes zijn koffie en eten dus voor mij was dit extreem zwaar.

‘s Ochtends moesten mijn vriendin en ik overigens al vroeg opstaan.
Om 07:50 uur zijn we uiteindelijk vertrokken naar het AZM in Maastricht.

Na even zoeken vonden we de weg naar het dagcentrum Chirurgie.
Allerlei vragen werden mij gesteld en ik moest me ook zo’n erg charmant ziekenhuis kleed aantrekken.

Ergens tussen 9.15 uur en 9.30 uur werd ik doorgereden naar de uitslaapkamer.
Hier werd ik aangesloten aan een aantal meetapparaten en werd mij een infuus gezet.

Hoe laat ik vervolgens werd doorgereden naar de operatiekamer is mij niet bekend. Het verblijf in de uitslaapkamer heeft in ieder geval niet lang geduurd voor de operatie.

Wat me wel bij is gebleven is hoe ontzettend koud het in de operatiekamer was. Verder was het een kwestie van even van bed wisselen, pijnstillers en zuurstof toedienen en uiteindelijk het slaapmiddel.

Volgens mij was ik inderdaad vergeten te zeggen dat ik gekozen had voor volledige narcose in plaats van een ruggenprik. Het was een aparte ervaring om binnen een paar tellen van de wereld te zijn en in mijn beleving een tel later weer wakker te worden in een compleet andere ruimte.

Na de operatie

Ik kwam na de operatie weer bij in de uitslaapkamer. Hoe laat dit was weet ik niet maar ik vroeg niet lang na mijn ontwaken aan een medewerker hoe laat het was en deze vertelde mij dat het 11 uur in de ochtend was.

Het eerste wat ik zag toen ik wakker werd? Voor mijn ogen zag ik een alligator met een banjo en een geit die piano speelde.

Mijn eerste gedachte was: “Ben ik nog high van de verdoving?”
Ik realiseerde me echter gauw genoeg dat ik naar het mooi versierde plafond van de uitslaapkamer aan het staren was.

Aangezien ik al een aantal uren wakker was en ik nog niks gegeten had begon mijn maag te knorren. Doodleuk vroeg ik aan een medewerker of ik misschien een Happy Meal kon krijgen. Helaas werd dit verzoek geweigerd.

Na een tijdje reed men mij weer terug naar de wachtkamer.
Hier mocht ik mijn vriendin bellen zodat we samen konden wachten tot ik naar huis mocht.

In de wachtkamer mocht ik me omkleden en ik kreeg zelfs cappuccino!
De chirurg en enkele verplegers kwamen uiteindelijk nog even kijken hoe het met me ging en vertelden mij dat alles goed gegaan was.

Ik voelde me ook voortreffelijk, ik zat al rechtop meteen nadat ik weer wakker werd na de operatie. Om me heen lagen echter een aantal vrouwen die toch wat meer pijn hadden en ook nog last hadden van de verdoving.

Uiteindelijk kreeg ik nog een hakschoen mee zodat ik thuis enigszins zou kunnen lopen. Hierna heb ik me in de rolstoel gezet en gingen we eindelijk weer naar huis.

Revalidatie

De twee weken erna waren zowel fysiek als mentaal zwaar voor mij.
Fysiek omdat alles opeens veel energie kostte en mentaal omdat ik van alles wilde doen maar het simpelweg niet kon.

Mijn voet was ingepakt met verband. Na twee dagen mocht het er af en ik was blij dat men tijdens de operatie zo netjes te werk is gegaan.

De hakschoen moest ik eigenlijk twee weken dragen maar dit heb ik maar ongeveer een week volgehouden. Zo gauw als het kon heb ik mijn eigen schoenen weer aangetrokken en ben ik mezelf gaan dwingen weer normaal te lopen.

Vanaf dat moment ging het herstellen heel snel.
Lopen ging steeds beter, de pijn werd minder en de zenuwen in mijn tenen werden steeds minder gevoelig.

Twee weken na de operatie had ik nog een controle afspraak bij de afdeling Orthopedie. Mij werd daar verteld dat de wond er goed uit zag en dat in het lab gebleken is dat hetgeen ze weggesneden hebben inderdaad een reusceltumor was. Nadat de hechtingen verwijderd waren mocht ik weer naar huis.

Vandaag (25 oktober 2014) is mijn voet al een paar weken volledig hersteld. Soms is de teen nog even gevoelig maar verder heb ik er geen last van en is er maar heel licht een litteken te zien.

Op die Happy Meal ben ik helaas nog steeds aan het wachten.
In ieder geval ben ik blij dat mijn voet genezen is en dat ik weer zonder pijn kan lopen.

3 Replies to “Snijden maar en dan revalideren”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site maakt gebruik van cookies. Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten