Ik kocht dus weer een zak chips

Ik kocht dus weer een zak chips

Mensen, er is een reden waarom ik bijna nooit naturel chips in huis heb. Het is een soort van haat-liefde relatie, denk ik.

Naturel Chips were my first love

Als er één product op deze wereld is waar ik niet in de buurt bij moet komen, dan is het wel een zak naturel chips. Goodbye good guy Falco en goodbye zelfbeheersing.

Ja ik weet wat je nu denkt: “Er zijn zoveel soorten chips, en jij kiest de meest saaie uit.” Ik weet, ik weet. Maar joh, ik vind die troep echt onwijs lekker! Het maakt me ook niet uit of je mij Lays, Croky of een-of-ander huismerk voorschotelt.

Als normale mensen overigens een portie chips pakken dan doen ze een paar chippies (is dat een woord?) in een bakje. Ik zeg: “Bakje, ga een eind fietsen!” Bakje gaat huilen in een hoekje en ik bereid mezelf voor op een gezellig onderonsje met de volledige inhoud van de zak chips.

Oh, the  struggles!

Telkens als ik begin aan een zak zeg ik nog doodleuk tegen mezelf dat ik niet teveel moet eten. Duh,  zeker weet ik dat die troep niet gezond is. De reddingsboei om mijn buik zegt genoeg.

Het buikje zegt ondertussen tegen mij: “Vriend, ik heb zin in wat lekkers.” Nu heb ik best wel heel vaak zin in wat lekkers, dus daar ben ik het meestal ook mee eens.

Van een afstand hoor ik de weegschaal al roepen: “Heb je hier goed over nagedacht?” Een deel van mijn hersenen zit op hetzelfde moment geniepig samen te spannen met de weegschaal. Lekker eerlijk, zo twee tegen één!

Wat mijn darmen ondertussen tegen me proberen te zeggen ga ik nu even niet bespreken. Dat mag eenieder voor zichzelf invullen.

Alweer verloren!

Iedere keer is de zelfbeheersing na de eerste hap spoorloos verdwenen. De zak chips heeft vanaf dat ogenblik een gemiddelde  levensduur van 30 minuten.

Mocht je je dit afvragen, nee dat geldt niet alleen voor thuis. Veel mensen zijn zo verstandig geworden om me geen naturel chips meer aan te bieden. Ongegeneerd eet ik hun voorraad ook leeg. Ja, ik ben zo leuk op feestjes!

Na het verdwijnen van de laatste chip begin ik me toch langzaam eens af te vragen of dit nu wel zo’n goed idee was. In stilte neem ik afscheid van een aantal gezonde cellen in mijn organen. Met tegenzin verwelkom ik mijn nieuwe gasten: de familie Vetjes.

Dus ik herhaal voor de duidelijkheid nog maar eens het volgende. Er is een reden waarom ik niet vaak naturel chips in huis heb…

How about you?

Jullie mogen mij best uitlachen maar ik weet dat er stiekem een aantal mensen zijn die dit probleem ook hebben. Niet per se met naturel chips, maar met andere producten. Zo ken ik mensen die niet kunnen stoppen met eten als ze een zak pinda’s open maken.

Heb jij dit probleem ook? Laat me dan alsjeblieft even weten dat ik niet de enige slapjanus ben. Zo kunnen we elkaar steunen met onze struggles :)

One Reply to “Ik kocht dus weer een zak chips”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site maakt gebruik van cookies. Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten