Dan toch eindelijk naar het WMC

In Mijn Leven by Falco Renierkens3 Comments

Het heeft even geduurd, maar na een lange en intensieve voorbereiding mocht ik dan toch eindelijk met het korps optreden op het Wereld Muziek Concours (WMC). Wat een ervaring!

Lange voorbereiding

Ik weet niet meer precies wanneer, maar al ruim een jaar geleden zijn we begonnen met de voorbereiding voor het WMC. De muziek was pittig om te spelen, maar dat mag je ook verwachten als je met zo’n evenement mee wilt doen. Maar… Langzaam maar zeker kregen we dit onder de knie.

Ook moest er een parcours ingestudeerd worden. Met diverse passen, figuren en een hoop extra dingen om het geheel nog beter uit te laten zien. Het moest vooral strakker dan we gewend waren en alles moest net even dat niveau hoger getild worden. Daarnaast werden ook een boel nieuwe dingen geïntroduceerd. Dat was wennen, maar zeer zeker niet vervelend.

In het begin viel de voorbereiding qua intensiviteit nog wel mee overigens. 1x per week repeteren, soms 2x was nog wel te doen. Hoe dichter we echter naar 30 juli 2017 toe kropen, des te vaker er ook gerepeteerd werd. Opeens werd het lange tijd vaste prik om 3x per week met de vereniging bezig te zijn. De twee voorlaatste weken mochten we 5 avonden aan de bak.

En toen brak die laatste week aan

Allereerst wil ik zeggen dat het tof was dat Froukje op maandag naar mij toe kwam. Ik had haar al 4 weken niet gezien en het was ontzettend fijn om deze laatste week samen met haar te beleven.

Deze week zou ik nog 6x repetitie hebben en dan op zondag stond het optreden gepland. Maandag avond ging Froukje met mij mee. Ze wilde toch wel eens zien wat wij nou gingen doen. Het geheel verliep nog verre van vlekkeloos. In de laatste week konden we nog een hoop punten op de ‘i’ zetten.

En daar heeft Froukje ook een bijdrage aan geleverd. Ze heeft goed op details gelet en deze dingen doorgegeven. Zodat we daar iets mee konden doen. Iedere dag weer stond ze daar. Hartstikke lief vond ik dat!

De voorbereiding in de laatste week was in elk geval fijn en echt goed. Er werd goed meegedaan door iedereen en we maakten nog enorme sprongen. Zenuwen begonnen links en rechts al erin te sluipen. De drang om te presteren werd steeds groter. En hoe het zat met die zenuwen van mij? Oh dat viel wel mee…

Tot de grote dag dan eindelijk aanbrak…

Dat moment begon bij mij eigenlijk al de avond tevoren. Toen de allerlaatste repetitie net voorbij was. De voorbereiding was voorbij. Nu hing alles af van die ene uitvoering. Ik realiseerde me op dat moment dat ik het toch wel spannend vond. Maar hey, dat is ook niet gek.

In de avond had ik nog verjaardag van m’n pa. Ondanks de zenuwen was het nog erg gezellig gelukkig!

Zondag ochtend redelijk fit opgestaan. Gauw ontbeten en op het gemak omgekleed. Rond kwart voor 11 in de ochtend zijn we vertrokken richting Kerkrade. Daar mochten we allereerst even wachten. We waren pas aan de beurt rond een uur of 2 ’s middags. Niet fijn kan ik je vertellen als je strak staat van de zenuwen!

Om de tijd te doden zijn we even in het stadion gaan zitten. Volle bak! Meer dan 15.000 toeschouwers! En een enorm vak vol met supporters die met ons mee waren gereisd. Tof om te zien!

Foto gemaakt door Froukje de Graaf

Toen waren wij eindelijk aan de beurt

Maandenlang toegewerkt naar dit moment. En dan sta je daar dan eindelijk. Onbeschrijflijk wat er dan op dat moment door je heen gaat.

Maar je staat daar met z’n allen. En je doet dit samen. Zo heb ik het tenminste ervaren. Vanaf het moment dat we werden aangezet werd je gedragen door het korps. Een fijne ervaring!

En vanaf dat moment ging het allemaal zo vlug! Het ene moment stond je dus nog bij de poort opgesteld. Even later was je het stadion binnen. Weer iets later stond je halt terwijl de jury het veld zou betreden. Nog een flits later werden we weer aangezet en vanaf toen ging het allemaal ontzettend snel. Ik begon pas weer echt iets mee te krijgen in de laatste bocht. Vanaf dat punt duurde het niet heel lang meer voor we alweer buiten stonden.

Heb ik dan niet genoten? Integendeel! Alle kleine details van alle repetities vielen opeens op zijn plek. Het liep ontzettend fijn en het ging gewoon goed. Een publiek dat helemaal uit zijn dak ging bevestigde dat. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan van zoiets enorm genieten!

Hieronder een filmpje waarop het volledige optreden te zien is.

Nu alleen nog wachten op de punten

Toen we buiten stonden was de eerste druk er inderdaad vanaf. Maar de punten werden pas op het eind van de dag bekendgemaakt. De spanning bleef er dus nog even licht inzitten.

Nu was er eerst tijd voor ontspanning. Hapje, drankje en zittend in de zon kijken naar de overigens korpsen. Dat was wel even fijn en gezellig!

Op een gegeven moment werden we weer opgetrommeld en gingen we ons weer opstellen om het veld te betreden. Met dezelfde muziek als voorheen gingen we het stadion binnen en hielden halt tussen de andere korpsen. Klaar om te wachten op onze punten.

Enorm hoge scores vlogen ons om de oren. Maar ook best tegenvallende punten. Jammer! Maar… Wat zouden wij dan in godsnaam voor puntenaantal behaald hebben?

Na lang wachten kwam eindelijk het verlossend moment. Marching – World Division: Klaroenkorps Amicitia uit Banholt… 92.03 punten! Nou ja, die .03 hebben we niet eens gehoord. Bij het horen van een score in de 92 punten gingen wij al helemaal los. En die score betekende goud met lof der jury. Tevens betekende het dat we het hoogst gescoord hebben van alle Limburgse korpsen in het onderdeel Marching. Oh en we zijn geëindigd als 6e in de algemene ranking van alle korpsen in de World Division op onderdeel Marching. Als dat geen resultaat is waar we trots op mogen zijn dan weet ik het ook niet meer…

Foto gemaakt door Froukje de Graaf

Tijd voor ontspanning

Want na al dat harde werken en met zo’n resultaat mag er ook gefeest worden natuurlijk! En dat hebben we op de avond zelf al gedaan. Eerst in Kerkrade centrum en vervolgens nog lang genoeg in eigen dorp. En de maandag erna deden we dat nog eens fijn over. Met buffet en genoeg drank en een boel gezelligheid. Jup, dan ben ik al gauw een gelukkig mens. Froukje was er uiteraard ook bij. Zo fijn!

Nu ben ik nog steeds aan het nagenieten van het WMC. Het was hard werken, maar het was vooral een ervaring om nooit te vergeten. Alle filmpjes heb ik al zeker 10x bekeken en ik krijg nog steeds nieuwe filmpjes en foto’s doorgestuurd. Blijft leuk om te zien iedere keer!

En verder is nu het ‘normale leven’ weer begonnen. Binnenkort weer de repetities en gezelligheid met het korps oppakken. Maar nu eerst genieten van een welverdiende vakantie van het korps. Wat ik moet met al die vrije tijd weet ik ook nog niet… Maar maak je om mij maar niet druk. Ik red me wel, haha! Binnenkort sowieso op vakantie, uiteraard met Froukje, maar daar later meer over.

Ben jij al eens op het WMC geweest eigenlijk? En hoe heb je dit ervaren :) ? Laat het me even weten in een reactie!

Bedankt voor het lezen! – Falco Renierkens

Comments

  1. Grappig om dat een keer te zien. En ook grappig, net op het moment dat ik het saai begon te vinden met die bewegingen, gingen jullie een totaal andere kant op. En jou heb ik niet ontdekt trouwens.

    1. Author

      Ik kan me daar iets bij voorstellen :) Ben wel blij dat je het leuk vond om te zien! Het was echt een toffe ervaring. Ik liep in de voorlaatste rij, 2e van rechts.

Laat hieronder een reactie achter :)