Ik kan haast niet wachten

In Mijn Leven by Falco Renierkens5 Comments

Over iets minder dan een maand ben ik alweer 6 maanden samen met Froukje. En omg wat is het toch echt de meest fantastische lieverd die ik ooit heb ontmoet!

Maar wat ik eigenlijk kwijt wilde

We zagen ons normaal gesproken maar heel weinig. Om de week, als het mee zat, en dan 2,5 dag ongeveer. Veel te weinig als je het mij vraagt! En toen gebeurde het opeens plotseling dat we elkaar gewoon 4 weken niet zagen. Veel te lang!

Maar daar stond opeens het WMC voor de deur. Maandag was ze er. En ze was pas van plan de dinsdag een week later weer naar huis te gaan.

En weet je…

We hebben elkaar niet eens de koppen ingeslagen!

Integendeel zelfs. We hebben elkaar die week zoveel beter leren kennen en zijn ontzettend veel dichter naar elkaar toe gegroeid. Aan het eind van de week hadden we dan als afsluiting het WMC. Oh en natuurlijk de bijbehorende feesten, haha! Daar hebben we dan samen ook enorm van kunnen genieten. Het waren bijzondere dagen!

Die dinsdag ging ze weer naar huis. Maar niet voor lang deze keer! De maandag erna zou ze er alweer zijn. Want toen stond de vakantie opeens voor de deur. Samen een week naar Rome.

Als die week van het WMC met alle bijbehorende verplichtingen, zenuwen en al het andere ons niet klein kon krijgen… Dan zou die vakantie toch de ultieme test moeten zijn?

Maar ook dat ging prima

En ik ben enorm blij dat ik dat zo kan zeggen nu. Vanaf dag één hadden we het zo naar onze zin. En het werd iedere dag maar leuker en gezelliger.

Wederom was het een unieke kans om elkaar beter te leren kennen. En elkaar beter leren kennen hebben we gedaan. Een week lang samen zijn, en dan vooral alleen, heeft ons goed gedaan. Tussen ons twee gaat het nu erg goed. Daar ben ik heel blij mee!

Na de vakantie ben ik overigens nog twee keer naar haar toe gereden. Die dagen stonden in het teken van haar verhuizing. Ze woont nu in Assen. Als je het mij vraagt is dat nog steeds te ver weg!

En ik zit nog hier

In het zuidelijkste puntje van Limburg. Nog steeds zo’n dikke 300 kilometer van haar vandaan.

Dat onze band de laatste tijd zo goed is geworden, is natuurlijk alleen maar fijn. Maar het zorgt er ook voor dat ik zo ontzettend graag bij haar wil zijn. Op en neer rijden is leuk en aardig, maar op den duur zal er toch naar een wat betere oplossing gezocht moeten worden. Iets meer… Permanent.

Inderdaad, dan zouden we al samen moeten gaan wonen. Dat klinkt voor mij echt als een heel goed plan. Haar meer zien is iets wat ik zeer graag wil. Maar aan de andere kant begrijp ik mensen ook als ze zeggen: “Besef je wel wat je allemaal achterlaat?”

Inderdaad. Een van ons tweeën zal dingen moeten opgeven. Mensen laat je achter. Maar ook verenigingen. Dat zijn zo even de grootste onderwerpen die me dan te binnen schieten. Maar daar is wel iets op te vinden, toch?

En zo zullen er vast nog wel tig dingen zijn waar ik niet aan denk of geen rekening mee houd. Daarom is het misschien handig om jullie te vragen naar jullie ervaringen.

Hoe heb jij dit gedaan?

Heb jij in een zelfde situatie gezeten of maak je hetzelfde mee? Hoe ga/ging jij hier dan mee om? Vertel me jouw verhaal! :)

En hey, ik ben niet morgen al meteen weg. Maar ik kan wel vol overtuiging zeggen dat ik helemaal gek op haar ben. Dan wil ik ook graag nadenken (of is het meer dromen) over de toekomst. En laat dat alsjeblieft een mooie zijn. Met haar, als het effe kan!

Bedankt voor het lezen – Falco

Comments

  1. Beiden opnieuw beginnen ergens in het midden van waar jullie nu wonen als dat haalbaar is met werk zoeken enz? Dan ben je gelijkwaardig bezig en laat niet een van tweeen heel veel veren… Succes. Jullie liefde telt! :)

Laat hieronder een reactie achter :)